Toun d'ol heer dood was, haar e zuk zörgen om zien moetje moakt. Of ze zuk allènt wel redden kon, zunder d'ol boas. Mor zien oldske bleef nait zitten kniezen, zai ging zo mor op raaize, mit buzze noar kinder en klainkinder tou, noar d'uutvoeren van teneelverain. Aalmoal dingen dij ze toun d'olle nog leefde nooit doan haar. Aiglieks mos e tougeven dat ze opbluide. Bliede mor ook verboldereerd haar e toukeken.
't Zulfde haar e bie zien zuster zain toun heur man n poar joar trogge aan kanker uut tied kommen was. Hai haar heur kerel, zien zwoager, wel n bloaskoak vonden, mor toch vuil e wel mit. Noa zien dood kwammen de verhoalen lös. De zwoager was nait zo'n beste west, zuneg, aigenwies en mos aaltied zien zin deurdrieven.
Aiglieks ruik e wat in toeze deur dizze verhoalen. Hai kon t mor muilek begriepen.
As e der over noadogt wuir e kwoad. t Was nait eerlek.

Hai vruig zien vraauw Gitje hou of zai dat zag. As hai uut tied kwam, zol zai dan ook veraandern en dingen goan doun dij ze nou nait dee?
De vraauw zee hom dat e nait zo roar mos proaten en dat t aalmoal wel mit vuil. Zien gemoud wuir wat lichter bie dij woorden.

n Poar joar loater was e zulf dood en zag e van boven dat zien vraauw, nou wedevraauw, zuk best kon redden.
Hai zag heur bezeg mit zoaken dij e nooit achter heur zöcht haar. Ze gung op oaventuur noar schaauwbörg in Stad tou, noar optredens van artiesten woar e nooit van waiten haar dat ze doar laifhebster van was. Ook ging ze op bezuik bie mìnsen woar hai van dogt dat ze doar baaident n hekel aan haren.

Vannòf zien regenwolke keek e noar benee en snapte der niks van. Opains klonk n haarde stemme:
"Aigen schuld, doe hast dien vraauw mor de roemte mouten geven om zuk te kinnen emanciperen!".
Van schrik donderde hai sikkom van wolke òf.
"t Eten mos krek om zes uur op toafel stoan en doe hest noeit in huusholden mitholpen", roasde de stemme deur, "en hest heur oeit noar heur mainen vroagt?".
Mit benepen stemme wos e uut te brengen:"Mor ik verdainde wel de kost".
"De kost, de kost", kaauwde de stemme hom noa, "was dat d'ainegste verdainste in dien miezerege leven? Dien vraauw as gelieke beschaauwen was veur die te muilek? Zai was ja gewoon dien huusholdster!"Verboldereerd zweeg e. Haar e zien Gitje nait as gelieke zain? Mor hai was ja zo wies mit heur west! Aiglieks drong t nou tot hom deur dat e dat noeit zo dudelk tegen heur uutsproken haar. In elks geval nait voak genog. t Drong nou tot hom deur woar zien voader, zwoager en hai mishotjert waren.
Vannòf nou zol e.....
Mor ja, zien tied was veurbie.



Naar boven
Terug