Kwiet

Die zulf kwiet roaken
in t levensgewuil
lös van aal
ook van dien gevuil

Kold en leeg van binnen
zuikend noar wel ofstoe wast
tot dastoe in paniek
vuilst, k bin noakt

Schoevelnd goist deur
aiglieks begunst opnij
gevuilens as snoaren
onbeschaarmd en bloot

Baange en o zo kwetsboar
te voak valend en kneusd
dag bie dag belevend
deurgoan op t nije pad

Wereld is den klain
verboasd dringt tot die deur
dastoe mit alles in t klain
kinderlek bliede kinst wezen.

Kwijt 

Jezelf kwijt raken 
in het levensgewoel 
los van alles 
ook van je gevoel. 

Koud en leeg van binnen 
zoekend naar wat je was 
tot je in paniek geraakt 
voelt...... ik ben naakt. 

Schoorvoetend ga je verder 
eigenlijk begin je opnieuw 
Je gevoelens zijn net snaren 
onbeschermd en bloot. 

Bang en o zo kwetsbaar 
te vaak vallend en gekneusd 
dag bij dag belevend 
ga je door op 't nieuwe pad. 

Je wereld is dan erg verkleind 
verbazend ontdek je dan 
dat met alles in 't klein 
je kinderlijk blij kunt zijn.

 
Terug