De man ston op de galerij van n flet in Stad. t Was op de negende verdaipen, dus hai haar n roem uutzicht. Hai was om en bie de datteg joar en haar k÷rtknipt hoar.
Al sm÷rgensvroug, net bie lichten, was e d'hal van de flet binnenstapt en was mit de lift noar d'hoogste verdaipen, de negende, goan. Boven aankommen, was e de galerij oplopen en haalfweg haar e halt mokt. Over de relen van t hekwaark leund haar e mit nadde ogen noar de kimme stoan te stoaren, woar deur de grieze ochtendnevels n woaterig zunnechie muizoam opklom. t Geluud van d'ontwoakende wereld, dij zuk deur aansloande motoren van d'auto's beneden op de parkeerploatse en t wegrieden heuren luit, drong nait tot hom deur.
t Was gain twievel dat hom dee wachten, mor t vuilen van de rust en stilte dij endelk over zien geest neerdoalt was toun e zien uutendlek besluut nomen haar.

Baaide plietsiemannen, Maaier en Slopsmoa, haren heur nachtdainst der sikkom opzitten, toun over heur plietsieradio n melden kwam dat bie n flet in Vinkhoezen n vrumd figuur op de galerij ston.
t Was sikkom zeuven uur en de leste uurtjes haren ze doulloos en stilswiegend in heur plietsieauto deur de verloaten en stille stroaten van Stad reden. Stoaregaan was t wat drokker worren. Almoal volk mit vrisgewassen oetkiek, woarop t net ontwoaken nog schreven ston en dij onnerweegs waren noar heur doagliekse boan.
Baaiden genoten van dizze aanblik, want heur aigen toak zat der sikkom op en zai konnen votdoaluk zulf lekker onner de dekens kroepen. In t geval van Maaier was t zulfs n waarme berre. Ainspanjer Slopsmoa haar tiedlek gain vrundin, dus zien berre was bie thuuskomst kold.
Zai reden, zunder zuk te hoasten, noar de flet in Vinkhoezen. Toun Maaier de plietsieauto de parkeerploatse van de flet opdraaide, konnen baaiden op de galerij van de hoogste verdaipen n kerel stoan zain.
"Hai is vast noar kroug west en kin nou mit zien doene kont sleudels nait vinden. Nou mot e wachten tot zien wief deure veur hom open dut", miemerde Maaier haardop.
"Blief doe mor in d'auto", zee Slopsmoa tegen zien moat,"k Goa wel even bie dij kerel kieken".
Noadat Maaier d'auto parkeerd haar op n plek vanwoar e n nuver uutzicht op de kerel haar, stapte Slopsmoa tot d'auto uut.
Behoagelk luit Maaier zuk onneruut zakken en stak n sigaretje op.

Toun Slopsmoa mit de lift op negende verdaipen aankommen was, zag e de man haalfweg de galerij stoan. t Was nog n jongkerel. Slopsmoa gong noast hom stoan en vruig hom wat der aan haand was. Jongkerel draaide zuk verbiesterd om noar de plietsieman en noa n tiedje gaf e antwoord.
"Der is niks meer aan de haand", zee jongkerel triesteg.
Slopsmoa maarkte dat e zulf huverde, t was hier boven in de hoogte koller dan e verwacht haar. Mor ja, hai kwam ok net uut de waarme plietsieauto.
"Woonst doe hier", vruig Slopsmoa aan jongkerel, mit de bedoulen zo snel meugelk der n end an te braaien en rap weer noar de waarme plietsieauto trugge te goan.
Jongkerel zee mit muide stem: "k Woon hier nait en k moak der n end an".
Stoaregaan drongen de woorden van jongkerel tot hom deur. In zien gedachten haar Slopsmoa al meerdere antwoorden bedocht, mor dit antwoord kwam der nait in veur.
"Verdamme", docht Slopsmoa, "toch gain stoer geval an t end van mien nachtdainst?"
"Even serieus", zee Slopsmoa tegen jongkerel, "nait stoer doun. k Wil noar huus, dus vertel mor hou of k die helpen kin".
"k Wil zeker nait stoer doun", zee jongkerel liedzoam, "k wil ook groag mien rust, dus goa mor weg en noar huus. Ie kinnen hier niks doun en mie zeker nait helpen".
Onwis keek de plietsieman jongkerel an. "Doe bist toch nait van plan om wat geks te doun, hŔ?"
"k Bin nait veurnemens om wat geks te doun," zee jongkerel, "goa mor weg. k Wacht wel tot ie weg binnen".
Plietsieman nikte rusteg steld deur de kaalme toon woarop jongkerel tegen hom pruit en hai keerde zuk om. Terwiel e in richten van lift luip, overdocht e de leste woorden van de jongkerel.
Plotsklaps drong de betaikenis van de woorden tot hom deur en hai wui der kel van in de hoed. Hai draaide zuk mit n ruk om.
"Doe gaist echt springen hŔ", ruip tegen jongkerel.
"Goa nou mor", kreeg e as antwoord.
"Dat kin nait", zee Slopsmoa," as plietsieman mout k die tegenhollen".
"Kin wel zo wezen", zee jongkerel, "mor mien besluut stait vast en as ie mie vastpakken goan we mit zien baaident, wat nait mien bedoulen is".

Plietsieman ston zunner bewegen noar jongkerel te kieken. Over dit soort situoatsies waren bouken genog schreven. Mor aaltied was t over minsen dij in toeze waren of n tieke in de kop haren. Dizze jongkerel stroalde echter n grode rust en kaalmte uut. Tewiel e van kolle te huvern ston, brak hom t klamme swait uut.
Mos e nou mit dizze jongkerel over de zin van t leven proaten?
Houveul of t leven wel nait weerd was?
Hai von zulf t leven ok ja sikkom de muite nait weerd. Slopsmoa slikte muizoam om wat spije in zien dreuge mond te kriegen. Zulfmoordzoaken haar e voak mitmokt, mor maistieds kwam plietsie pas noatied der bie.
Mor nou wui e der opslag mit opzoadeld.
Hai keek noar beneden en zag t plietsieautootje stoan. Achter de veurroede zag e voag de blaike vlekke van t gezicht van zien kammeroad.
"k Heb laiver dat ie weggoan", heurde hai jongkerel zeggen," k wil allent ˛fschaaid van dit leven nemen".
"k Kin nait weggoan", stoamelde Slopsmoa, "is der gain meuglekheid om die van dien veurnemens ˛f te proaten?"
"k Begriep dien stried", zee jongkerel, " k zel die mien verhoal vertellen, zodat ie mien oogmaark waiten".

Jongkerel was noa n tiedje uutproat en keek in richten van de plietsieman, dij mit niks-zainde ogen veur zuk uut ston te stoaren. Stilswiegend keken baaident mekoar aan.
Plietsieman gaf jongkerel n haand en keerde zuk om. Hai luip noar lift en ging noar de begoane grond. Beneden aankommen stapte e in de waarme plietsieauto, want Maaier haar motor draaien loaten.
In d'auto pakte Slopsmoa de mikerfoon en vertelde t hoofdburo dat t probleem bie de flet veureerst opl÷st was. Ook zee e dat ze vlakbie t buro waren, wat dus nait woar was, en hai winste de collega op meldkoamer n schiere dainst tou.
Omreden dat ze toch nog wel n end van t buro ˛f waren, keek Maaier zien moat verboasd aan. Mor noa n blik op t blaike geloat van zien moat en vrund, vruig e niks meer.
Slopsmoa dee plietsieradio uut. Toun ze loater, elk op d'fietse onnerweegs noar huus waren, heurden ze de schelle hoele van n plietsie- en zaikenwoagen de nog sloapende stadjers wakker moaken.

Toun Slopsmoa zuk endlek in zien kolle berre valen luit, vuilde hai niks meer. Op toafel ston n meer as n haalf lege vlezze Berenburger.

Naar boven
Terug