Mien vraauw zat tegen over mie aan keukentoavel en wie dronken kovvie mit n plak ól wieven derbie. t Dee mie dinken aan n rekloamefulmpie over kouke dij k gustern veur tillevisie zain har en dij mie wel wat aangrepen har. k Was der zulfs wat waik van worden.

k Vruig mien vraauw of ze dij rekloame van Peijnenburg, n soort ól wieven, al zain har veur de tillevisie. Zai schudde mit kop van nee. Nou mot ik wel even dudelk mokken dat mien vraauw uut Harderwiek komt en ik der nogal groots op bin da'k n echte grunneger bin, aine van t Knoal. Zai proat n bietje grunnegs, haalf stront haalf regenwotter. Mor zai verstoit t wel ast heur uutkomt. Wie waren voak aan t hikhakken over t grunnegs en grunnegers. Dit was n uutgelezen kans om heur weerais dudelk te mokken wat t verschil tussen n grunneger en n westerling was.

“Op dij fulmpie konst zain dat n wichie van om en bie elf joar in stromende regen noar huus fietsde. Onnerweegs bleef ze nog even schoelen onner n viadukt, mor fietsde toch mor weer deur. k Von t gewoon begrodelk veur t wichie. As zai zo tussen de gruinlaanden over n smaal weggie deur fietst, is dudelk aan landschop te zain dat t fulmpie in t noorden opnomen is. As zai thuus komt en toenpad op lopt, din kist heur pabbe achter t keukenroam stoan zain, terwiel e n plak kouk aan t eten is. t Wichie komt even loater zunder regenjekkie de keuken binnen, zo nat as n verzopen kadde. Zulfs heur voetbalbloessie is nat. Zai goit wat triesteg op schuddelbaank zitten. Pa kikt mit n schaif oog en trötse uutstroalen noar zien dochter en zegt ‘Moi”. Hai snidt nog n plak ól wieven óf en begunt der botter op te smeren. Hai vroagt aan t wichtje ‘verloren?' Zai schudt mit t heufd en zegt sneu ‘afgelast'. Pa schòft heur t broodplankie mit de plak kouk tou en mit n tevreden blik noar nkander tou eten ze baaident de plak kouk op.”

“Kiek”, zeg ik tegen mien vraauw, “das nou t verschil tussen westerlingen en grunnegers. In t fulmpie kinst dudelk heuren en zain. Pa en dochter kieken nkander aan en zeggen mor drij woorden: Moi, verloren en afgelast. As westerlingen die wat dudelk willen mokken, hebben zai hailveul proatjes en tied neudeg, terwiel n grunneger genog het aan mor n poar woorden”.
k Vuilde mie wel n snakkerd, mor zat ook wel te genottern.

Vraauw keek mie aan en zee trankiel in goud grunnegs: “Din bistoe mit dien geplaas ook gain echte grunneger!”

k Was d'haile dag verder uutproat.


Naar boven
Terug