d'Ollechies, baaiden de tachteg al passeerd, haren ain dieverdoatsie en dat was autorieden. In heur Volvootje snitterden ze bie schier weer heur kinder bie laangs.
Vandoage was t mien beurt. k Lag mit mien schip in d'olle Winschoterdaip. Om klokslag tien uur waren ze der al. k Haar net kovvie en schuddels mit slagroomtoart op toafel zet. Toun wie zaten zee d'olle heer tegen mie: "Most wel even mit de gemainte of plietsie bellen dat de verkeersborden hier nait goud stoan".
Omreden ik zulf bie plietsie waark, was mien intrezzen wel wekt.
"Hou dat zo pa?", vruig ik.
"Nou, de loatste moal dawwe hier waren, ree k zulfde weg trogge as aans ook. Mor der stonnen nou aalmoal van dij rooie borden mit zo'n widde baalk in t midden. Dij stonnen der eerst nait".
Hai stukte mie uut woar of e laangs reden was. Volgens mie was de loatste joaren niks aan dij situoatsie veraanderd. k Zag dat olle vranterg wuir. Om vree te holden sloekte ik wat van mien woorden in. Schienboar nait genog, want hai bleef der over deursoezen.
"En waist wat t maist singeliere was, onner dij borden zat n bredje woarop ston: "Ga terug". Toun wol k ook waiten woarom.
k Bin wel drij van dij bretjes veurbie reden. En aan t žnde? Niks gain reden om trogge te goan. k Kon zo rechtsÚf snelweg noar Hoogezaand op. En nou doe weer".
k Keek hom verboldereerd aan.
"Doe bist aan t spookrieden west man".
Hai keek mie stilswiegend en mit n giftege blik aan. t Was net of k op zien haart trapt haar.
"Verdamme, ik spookrieden? Konst wel nait goud kouster wezen. Goan joe as plietsies de borden mor ais goud zetten. Zo astoe aan t plazen bist, kin k begriepen dat t aalmoal bie de plietsie in toeze lopt".
k Zag in dat onmeugelk was om d'olle te overtugen. Zo snel as k kon begon k over wat aans te proaten. Duurde nog ain haile zet veur d'olle volvosjefeur mie dat aine woord 'spookrieden' vergaf.


Naar boven
Terug