d'Eerste schriever
 
 
Op mien zuiktocht noar meer schrievers in de femilie dee k de volgende ontdekkens. Bie n stamboomonderzuik kwam ik t volgende tegen:  geb:
Ik, Lou Meijer, amateurschriever, bin de                  1948
zeun ven Marcus Meijer, de                                     1913
zeun van Maria de Raaf, de                                     1868
dochter van Pieter Harms Elderman de Raaf, de        1852
zeun van Harm Drewer de Raaf,  de                         1809
zeun van Teytjen Alberts Pinkeltoren, de                 1768
dochter van Albert Roelofs Pinkeltoren, de              1737
zeun van Roelof Alberts, de                                    1686
zeun van Albert Jans Schoemaker                           1660
 
Van 1963 tot 1965 waarkte Jaap Niemeijer (kin ik nait) op d’gemaintesiktoarie van de doudestieds gemainte Midwolle (Midwolda). Op n dag kwam hai in t archief n haandschreven braif tegen uut 1784, woarin aine Albert Pinkeltoren de nadde zummer van 1784 beschrift en de noadailege gevolgen doarvan. Jaap von de noam mor singelier en beschaauwde de noam as n schoelnoam, mor d’inhold van t gedicht von e wčl zo belangriek, dat e der n kopie van muik. t Orginele exemploar legde hai trugge.
In 1999 kwam dij Jaap der achter dat de noam Pinkeltoren wel degelk bestoan haar. De noam beheurde tou aan Albert Roelofs Pinkeltoren, deupt op 22-12-1737, zeun van Roelof Alberts en Tetje Berends.
Bie mien onderzuik bin k uutgoan van vaar femilies, noamelk:
Meijer, Jan, mien opa van mien voaders kaande;
De Raaf, Maria, mien opoe en vraauw van Jan;
Greven, Johannes, mien opa van moeke’s kaande;
Noordhuis, Eefke, mien opoe en vraauw van Johannes.
 
Onze včrre veurolders van Meijer wazzen Hindrik Koonraads Meijer en Marchien Hindriks Smook (1770) uut de Pekeloa’s.
Van De Raaf wazzen t Albert Jans Schoenmaker (1660) en Grietje Roelofs uut Onstwedde/ Midwolda.
Van Greven kom k bie Stoffer Jans Greven (1813) en Grietje Roels Klein (1819) uut Wildervank.
Van Noordhuis kom ik bie Frederik Noorhuis (1770) en Geertrui Engels uut Ootmarsum/ Wildervank.
 
k Richt mie nou even op mien opoe Maria de Raaf (1868);
Zai is de dochter van Pieter Harms Elderman de Raaf (1852),
dij de zeun is van Harm Drewer de Raaf (1809),
dij de zeun is van Teytjen Alberts Pinkeltoren (1768),
dij de dochter is van Albert Roelofs Pinkeltoren (1737),
dij de zeun is van Roelof Alberts (1686),
dij de zeun is van Albert Jans Schoenmaker (1660).
De noam Pinkeltoren is in 1737 veur t eerst bruukt dus deur Albert Roelofs Pinkeltoren. Hai kreeg twij kinder, noamelk n wicht, Teytjen en n zeun Roelf Pinkeltoren. Roelf traauwde wel op 23-05-1805 mit Aafjen Meertens, mor der kwammen gain kinder van. Zodounde hebben der mor drij měnsen de noam Pinkeltoren droagen.
De Pinkeltoren, Albert Roelofs dus,  dij t onderstoand gedicht schreven het komt dus uut de liene van Maria de Raaf, veur ale dudelkhaid de moeke van Marcus Meijer, onze pa en opa.
 
Dit gedicht, dat nait allinneg as weerbericht kin dainen, mor woar joe ook de sfeer van vrouger kinnen pruiven, wil k joe nait ontholden.
 
De natte zomer van 1784
(kon worden gezongen op de melodie van de psalm:
 “Als een uitgestorte balsem . .”)
 
 Och wat ziet men deze dagen?
Waar dat Men zig keerd of wend
Zugten klagen en Elend:
Ja den Landman ziet men zugten
Daar Hij ziet zijn Veldgewas
Derven door den Regenplas.  
  
Is het niet of ons de plagen;
D' Eene Voor en d' Ander  naar;
treffen Meer van Jaar tot Jaar ?
D' Eene Ramp is niet geweken,
Of een Ander tot ons leed !
Staat wederom gereed. 
 
Ziet hoe menigten van  jaren !
Heeft een Droeve Runderpest
Hier gewoed in deez' gewest.
Ja  zeer Hoge Watervloeden,
Hebben ons voorheen gekweld !
Dat onvrugtbaar wier ons veld. 
 
D' Oorlogs Hoge Mogendheden,
Dreigen ons, an alle kant
Dit ons Vrieje Nederland,
Stormen, Winden, Donderslagen,
Daar het schepsel dat er leeft
Met ontzag voor schrikt en beeft. 
 
Wie kan alle Rampen tellen ?
Ziet eens heden nu twee jaar !
Toond' de Heer ons wie Hij waar.
Toen zag men Hij kan bederven,
Alle Vrugten op het land
Door Zijn magt en wijs verstand. 
 
Toen zag men des Heeren Roeden !
Wonderbaar voor ons verstand !
Hier en Elders in ons land:
Bloemen, Kruiden, Gras en Koren,
Wierd gelijk als of de Vlam
Al den wasdom haar benam. 
 
Nu ja Nu ziet Men op heden,
Godes Roeden openbaar !
Voor ons oogen in dit jaar:
Nu Men Duizend zevenhonderd
Vijfentagtig; Schrijven mag. 
 
Wie den Ouden Hoog van jaren;
Hebben zulk een tijd beleefd;
Als Men dezen Zomer heeft ?
Dag an dag zag Men de regen;
Van den Hemel vallen neer;
Met veel onbestendig weer. 
 
T' Grazend Vee liep in de  weiden,
Nuttig voor een ider Mensch:
Naden Vestman zijner wensch.
Maar Helaas daar hoord men klagen,
Veelen die haar Rundersgras
Zagen blank van waterplas. 
 
Ja het gras op hoge velden
Daar het vee toen weiden moet
Wierd vertreden met de voet
Och de Beesten zag Men zugten
Loeiden van gebrek in t' veld
Dat een ider werd ontsteld. 
 
Veele Menschen zijn gedrongen
Door den Regen overal,
't Vee te brengen in den stal;
Menig Rundvee wierd verdreven,
Tot zijn Nabuirs weiland droog:
Want den kommer wierd zeer hoog. 
 
Och ! den landman zag men zugten,
Daar Hij zag zijn kostbaar  Graan,
Inden Oogst in 't water staan:
Naulijks kan Men Koren majen,
Door den Regenagte vogt;
Met een zwaar betrokken logt: 
 
Oogstmaand is geheel verlopen:
Herfstmaand waar bijna gevlugt;
Och ! een ider gaat en zugt !
Weinig Koren onbedorven
Wierd door moeit, en Arbeid zuir
Nog gewonnen in den Scheur, 
 
Door het lang anhoudend Regen,
Zag Men toen den Weg En Laan
Zeer onbruikbaar dien te gaan.
Zoo dat men veel Kooren hoopen,
Zag tot in den Winter staan:
Op het Veld; met droefheid aan      
 
.Koolzaad heeft men nog gedorschen
Zeer bedorven, dat Men zag
In November, Martens dag.
Ziet den Landman kan niet ploegen !
Nogte  Zajen na begeer;
Door het Regenagtig weer.  
 
Och veel Akkers om den Regen,
Moest Men laten ongeboud:
Ja als woest Men die anschoud.
Kan de Heer Hij wil behoeden
Ons niet slagen, dat ons veld
Gansch onvrugtbaar wierd gesteld.  
 
Och ! dat God voor zulke Roeden,
Ons behoeden. mogt voortaan
Och ! wie zou als dan bestaan:
Wie zou Majen zonder zajen ?
Zal den Zajer Majen Vrugt.  
 
 
Om den Zegen te ontfangen
Op den Akker, dat ons Zaad
In der Aarde niet vergaat.
Zugtend ! bidden om den  zegen,
Hem die in der Eeuwen leeft:
Dat Hij tog den wasdom geeft.  
 
Op dat onze Korenvelden;
Zijn met Vrugten wel gelaan:
Die op onze akkers staan.
Zugtend !  bidden om den zegen,
In den Oogst, dat onze Graan
Door den Regen niet vergaan.  
 
Ja dat onze Groene Velden,
Zijn met Kudden vee belaan;
Die gezegend weiden gaan.
Zugtend ! bidden om den zegen,
Dat die Grote Zegenaar
ons voor alle kwaat bewaar,  
 
Maar och ! Mogten Wij gedenken
An zijn Roeden ! keer op keer !
Die  Hij  zend van boven neer.
Ziet door zonden komen wonden,
Voeld men Godes Slaande hand,
't IS om onzen zonder schuld.  
 
Och den Schepper aller dingen
Zie tog op zijn Schepsel neer !
Als een trouw ontfermendt Heer !
Aj wilt ons tog niet verderven !
Door U Roeden velerhand,
In dit zugtend Nederland !  
 
O !  Barmhartig Opperwezen,
Slaa ons tog geen Wonden meer !
Aj !  Kastijd gematigd Heer !
Zijn wij t'  Samen afgeweken,
Van U Regten, Wet, En leer:
Och ! Brengt ons te regte weer;  
 
Aij: laat ons niet verder dolen
Isrels Herder Neerlands God
Och, stel ons tog niet ten spot
Voor dengenen die ons haten
Dat ze roepen Haa; tot schand
God wijkt af van Nederland.  
 
Neen O Heer wilt niet wijken
Nu terwijl het donker zij
Aij, blijft ons gestadig bij
Ziet tog uwe gunstelingen
Zugtend biddend vallen neer
Daaglijks an U Voeten Heer.  
 
Gij wilt eertijds Zodom sparen
Om Uw Volk zeer klein getal
Vind Gij hier niet overal
U beminde uitverkorenen ?
Spaar Aij spaar tog Nederland
Hou tog in U slaande hand.  
 
Kom tog Vader aller Ligten
Zegend ons, uit Uwen Troon
Om het bloed van Uwen Zoon
Hierop zeg wij Amen.Amen
Heere op ons smeken let
Amen zeg wij op 't Gebed.  
 
Gerijmd door:
Albert Pinkeltoren.
 
Bovenstoand gedicht staait ook op de website van het Digitale Dorp Midwolda, www.midwolda.nl/museum.htm
Naar boven
Terug