Mien schip


Zunne, wotter, wind en golven zingen
t laid van bewegende schitteringen
en ik dreum langzoam weg uut dizze wereld
wegdommelnd deur de bewegingen.

Zunne bekikt dit mit aal heur stroalen
wind mokt van wotter toppen en doalen
mit golven mokt zai t herhoald refraain
woaruut veul měnsen gemoudsrust hoalen.

Loi zit mien liggoam in n stoule op t dek
van mien dansend schip, mit teer en pek.
Swevend boeten mien liggoam zui k miezulf
en vuil dit gedou nait as vrumd of gek.

Luusternd noar t laid van t schip:
Vrouger,
klappernde zaailen heur k nait meer!
Mit dizze kloagzang in gedachten
fluuster ik zachies mien touzeggens:
Meschain ooit weer.



Mijn schip


Zon en water en wind en golven zingen
het lied van bewegende schitteringen
en ik droom langzaam weg uit deze wereld
in roes gerakend door de bewegingen.

De zon beziet dit alles met haar stralen
de wind maakt van water toppen en dalen
met golven maakt zij het herhaald refrein
waaruit vele mensen gemoedsrust halen.

Lui zit mijn lichaam in een stoel op 't dek
van mijn deinend schip, met teer en pek
Zwevend buiten mijn lichaam zie ik mezelf
en voel dit niet als vreemd noch gek.

Luisterend naar het lied van het schip:
Weleer,
klapperende zeilen hoor ik nu niet meer!
Met deze klaagzang in gedachten,
fluister ik zachtjes mijn belofte:
Misschien ooit weer.



 
 
Terug