Hai zat in dakgeude van n groot gebaauw aan d'Herestroat in Stad. t Was motterg weer en zien swaart leren jekkie glom net as de nadde dakpannen om hom tou. Bie tieden huverde hai. Op zien bonken haar e din ook gain ribbeltje vet sunt hai versloafd was aan de heroïne. Eten haar e nait zo'n verlet meer om, de drugs waren nummer aine.
De huzen en gebaauwen stonnen stoef bie nkander, t was makkelk om van d ain op d aander dak te klaauwstern. Hai zag t dakroampie al woar e wezen mos. t Was van n woonderij boven n winkel. Hai wos dat de bewoners mit vekansie waren. Onner hom zag e t volk deur de Herestroat lopen, de mainsten mit n parreplu boven de kop. Gainain keek noar boven woar hai in dakgeude zat.

Baaide plietsies luipen in heur laange swaarte regenjaze deur Herestroat. Zai mozzen tiedens de drokste uren touzicht holden, mor der was waainig te doun.
"Zellen we ais wat maaljoagen?" zee de laangste plietsie uut vervelens tegen zien moat, "wie blieven baaide stoan en kieken noar boven, zelst zain dat binnen n poar tellen elkenain omhoog stoit te kieken".
Zo zegd zo doan, en joa, t duurde mor n telle en n haile ploug nijsgierege lu ston de lucht in te kieken woar niks te zain was en zai allain mor n nadde neuze opluipen.
Noa n zetje was de lol der veur de plietsies of en luipen ze deur.

d'Inbreker ston stokstief in dakgeude mit rogge tegen de dakpanen aan. Hai duufde sikkom gain aozem te hoalen. Onner hom haar e twij plietsies en n bult volk stil ston zain, terwiel ze aaltmoal noar hom keken. Hai was trappaaiert en wos wat ter nou volgde. Deur plietsies wuir verstaarken oproupen en den wuir e van t dak òfhold. Gedachten aan cel dee hom weer huvern. Baange keek e om zuk tou. d'Ainegste stee waor e zuk kon verbaargen was n grode schösstain op t dak van t huus woar e inbreken wol. Boven schösstain was n sierdakkie moakt om t regenwoater in de piepen te weren.
Hai klom op schösstain onner t sierdakkie en zag dat ain van de schösstainpiepen groot en wied was. Woarschienlek van d'open heerd. Stoareg aan luit e zien moagere pokkel in de grode piep zakken. t Paasde net. Hai luit zuk veurzichteg verder zakken, wat deur de dikke routloage mor stroef ging. Zien aarms huil e omhoog om zuk aan raande van piep vast te holden.

Hai begon te gniflagen bie gedachten aan d'oetkiek van de plietsies as ze t dak leeg aantrovven. Dizze keer haar e ze knap verneukt.
Hai glee sikkom hailmoal in de piep, mor opains was t ho. De piep wuir onnerin naauwer. Mit zien vingers om raande van piep prebaaierde hai zuk n stukkie op te trekken. Der was gain bewegen meugelk. Hai kon nait veur of achter uut, nait verder omdeel en ook nait omhoog. t Kolle swait brak hom uut en luip in stroaltjes over zien beroute gezichte en trok doar widde strepen op. Net veur e t schietensbenaauwd kreeg, kwam bie hom de kaalm moakende ingeven op dat e dammeet plietsies op t dak kon heuren. Hai kon ze dan roupen, want nou kon toch gainain hom heuren. Hai was dan wel de segoar en mos cel in, mor dij was nait zo naauw as dizze schösstainpiep. Trankiel wachtte hai de komst van de plietsies of.

Baaide plietsies haren heur voutpatroelje der op zitten en waren nou onnerweg noar t bero. Op maarkt haren ze zuk nog n poar waarme lekkerbekkies kocht, dij ze op t buro soldoat gungen moaken.




Naar boven
Terug