k Was aan t voutbalen op t veldje bie t hertenkamp mit n poar jongens uut de stroade.
Wie waren aalmoal tussen de twaalf en vattien joar. Van onze jazen haren wie n doel mokt. Tussen t hertenkamp en ons voutbalveldje was ook n betonnen bakke mit geel zaand der in, n zaandbakke veur de klaainere kinder.
Der zaten nou drij wichtertjes van n joar of drij in te speulen. k Haar zulf ook twij van dij leutje zussies, woar k altied op pazen mos van onze moeke. Vrezelk von k dat, altied mozzen zai wel pizzen, poepen of haren n voele neuze. En doar mos ik voak veur zörgen, terwiel k wel wat aans te doun haar.

k Haar net n as n Abe Lenstra n schiere bale in t doel schopt. Wat haar k toch n knap schot in de bainen.
Languut in t gras lag k uut te puvven. Toun k d'ogen weer open dee zag k ain van de wichie's uut de zaandbakke bie mie stoan.
"Ik mout plazzen", zee t wichie.
"Den most noar huus en dien moeke goan", zee k tegen heur en ging stoan om weer deur te speulen.
"Ik mout nou", dramde t wichie. k Zag dat zai sikkom begon te liepen.
Net zo aine as mien aigen zussies, docht ik. Dij rötkinder waren aalmoal geliek.

"Goa noar de bossies noast de zaandbakke", naarde ik tegen t kind en luip mit heur dij kaande op.
Gelokkeg haar zai gain lange boksem aan, mor n kört rokkie of jurkie. k Wos doar t verschil nait tussen.
Noast zaandbakke dee k heur onderbroekie noar beneden en vörmde mit mien handen n soort schommel. Terwiel ik zo veurovergebogen ston, schoof k mien handen tegen heur knijholtes aan en ging zai op mien handschommel zitten. Zo dee k t ook altied bie mien zussies as dij weer ais boeten mozzen pizzen.

Zai dee wat zai zo neudeg doun mos, woarbie ik wel zörgde dat zai nait op mien schounen pizde. Toun ze kloar was, zetde k heur weer mit baaide vouten op de grond en trok heur onderbroekie weer omhoog.
Terwiel ik zo mit t wichie bezeg was, haar k wel in de verte n kerel heuren roupen.
Voag kon k heuren dat kerel ruip van: "Gerda, Gerda, noar huus kommen" of zukswat.
k Haar der nait wieder over noadocht.

t Wichie luip bie mie weg en ruip: "Papa, papa" tegen ain kerel dij bie de zaandbakke ston. Zai hupte as n vogeltje noar de man tou.
Ik keek de kerel, k docht de pabbe van t wichie, aan.
In zien ogen zag k wat woar ik nog nait in mien kört leventje bie stilstoan of over noadocht haar.
k Vuilde mie onder zien blik kèl worden tot in mien tonen. Zien ogen zeden t dudelker den woorden oeit konden doun.
k Ston der riddersloagen bie en k haar k mie nog noeit eerder zo vies vuilt.
'k Was net op tied hè doe swienhond'?
Kerel pakde t wichie bie d'haand en luip kwoad weg.
Wat dij man docht over wat e mit zien wantraauwege ogen zain haar, was nait deur mie of wel den ook goud te proaten.

Naar boven
Terug