|
De swoarte vuil van mien scholders òf toun k gung zitten op baanke van boot noar t Aailand.
Gevuil van vree bekroop mie.
t Was laank leden. Al mien kopzörgen en moutwaarken verdwienen stoareg aan uut mien kop. Zee, wotter, t Aailand, zaand.
t Was nou om mie tou. Niks aans.
Joaren laank kwam k hier al. Uutwaaien, woarom toch nait voaker en zo loat?
Vraauw haar al n poar moal zegt: "Goa nou mor, bist der aan tou".
Dudelker saain kon k nait kriegen, mor ja, van uutstel komt voak òfstel. Zoas mainstieds.
Mor nou was t toch zo wied. Indelk. Toch as k aan mien vraauw en jong dogt, vuilde ik n wìnstege scheut deur de borst.
n Zuit gevuil van allènt, mor nait ainzoam. Haalfweg zag k op n zaandbaanke n poar zeehonden. Troag keken ze om noar t veurbie voarend schip.
k Begon wat gijhonger te kriegen. Al rap haar k n bret mit n vlèzze bier en n schuddel mit twij gehakbalen mit mosterd veur mie stoan. k Zat as n kwoajong te genottern.
Vief doagen bie t strand laangs strunen. Veul sloapen, lekker loi wezen, gain geprakkezaair.
n Vrizze wind om de kop. En bie maal weer kon k ook vrouger noar huus goan.
Vief doagen was ook wel n haile zet en k kin miezulf.
|
